Laparoskopia jest obecnie najczęściej stosowaną metodą operacyjno-diagnostyczną w ginekologii. Od dawna była wykorzystywana w celu diagnozowania różnych chorób mających swoją lokalizację w jamie brzusznej. Obecnie oprócz laparoskopii diagnostycznej coraz większego znaczenia nabiera laparoskopia operacyjna, dzięki postępującemu unowocześnieniu sprzętu. Tak zwany tor wizyjny pozwala uwidocznić cały zabieg na ekranie telewizyjnym z możliwością dokumentacji. Istnieje szereg odmian laparoskopów. Wszystkie one mają wspólną zasadę wprowadzenia do jamy brzusznej, poprzez niewielkie centymetrowe cięcie, sztywnej rury, która służy za drogę świetlną dla oglądanego obrazu.

Laparoskopia należy do endoskopowych metod chirurgicznych. Jej idea zrodziła się już pod koniec XIX wieku. Jednak brak możliwości technicznych spowodował, że znalazła ona swoje praktyczne zastosowanie dopiero w dwóch ostatnich dekadach ubiegłego wieku. Momentem przełomowym było zastosowanie “zimnych” źródeł światła – światłowodów. Pierwsze laparoskopowe wyłuszczenie mięsniaków miało miejsce w roku 1979, a kolejne lata to burzliwy rozwój tej metody mającej obecnie zastosowanie w ginekologii, zarówno w diagnostyce chorób miednicy małej jak i w operacjach narządu rodnego w tym również onkologicznych.

Na czym polega laparoskopia?

  • w znieczuleniu ogólnym, po przygotowaniu (odkażeniu) pola operacyjnego, wykonuje się małe nacięcie w okolicy podpępkowej, przez które zostaje wprowadzona igła Veressa. Podaje się przez nią dwutlenek węgla mający na celu wypełnienie jamy brzusznej i uzyskanie tzw. odmy
  • przez powyższe wkłucie, po usunięciu igły, wprowadzana jest kamera przekazująca obraz z wnętrza jamy brzusznej na monitor
  • w okolicy nadłonowej (na wysokości górnego brzegu owłosienia łonowego) pod kontrolą wzroku (monitor) wprowadza się do wnętrza jamy brzusznej tzw. troakary - rurki będące następnie prowadnicami dla mikronarzędzi chirurgicznych
  • przebieg operacji widoczny jest na ekranie monitora. Kamera pozwala na uzyskiwanie zbliżeń operowanych organów, nieosiągalnych dla “gołego oka”. Umożliwia to zlikwidowanie nawet najmniejszych krwawień w obrębie pola operacyjnego, co jest istotnym elementem polepszającym jakość wykonanego zabiegu
  • w przypadku uzyskania materiału do badań histopatologicznych istnieje możliwość usunięcia go z jamy brzusznej, przez już istniejące drobne nacięcia skóry, bez konieczności ich poszerzania
  • po zakończeniu operacji wypuszcza się z jamy brzusznej dwutlenek węgla a nacięcia zeszywa pojedynczymi szwami (usuwanymi po siedmiu dniach lub wchłanialnymi)

Diagnostyczna laparoskopia może być wykonywana w znieczuleniu ogólnym. Twój chirurg i anestezjolog po rozmowie z Tobą zdecydują jaki typ znieczulenia jest odpowiedni w Twoim przypadku.